فولادسازی سنتی اروپا تا 2040 زیر فشار هزینه و رقابت جهانی

بررسی تازه مؤسسه PwC Deutschland از تغییرات عمیق در آینده صنعت فولاد اروپا حکایت دارد. بر اساس این ارزیابی، واحدهای تولید فولاد اولیه در اروپای مرکزی ممکن است تا سال ۲۰۴۰ بخش قابل‌ توجهی از توان رقابتی خود را از دست بدهند؛ شرایطی که می تواند مسیر بازار فولاد را به سمت استفاده گسترده‌ تر از قراضه آهن و فولاد و تولید محصولات تخصصی‌ تر تغییر دهد.

صنعت فولاد اروپا در سال‌ های آینده با مجموعه‌ ای از فشارهای اقتصادی و فناورانه رو به‌ رو خواهد بود. افزایش قیمت انرژی، دشواری تأمین هیدروژن سبز، هزینه‌ های ناشی از الزامات زیست‌ محیطی و رقابت تولیدکنندگان خارج از اروپا، از جمله عواملی هستند که حاشیه سود فولادسازان این منطقه را تحت فشار قرار داده اند.

انرژی گران؛ چالش اصلی فولادسازان اروپایی

یکی از مهم‌ ترین مشکلات پیش روی فولادسازی اولیه در اروپا، هزینه بالای انرژی است. گذار به روش‌ های کم‌ کربن اگر چه برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای ضروری محسوب می‌ شود، اما اجرای آن نیازمند سرمایه‌ گذاری سنگین و دسترسی پایدار به انرژی رقابتی است.

در کنار برق، هیدروژن سبز نیز نقش مهمی در برنامه‌ های کاهش انتشار کربن صنعت فولاد دارد. با این حال، محدودیت عرضه و هزینه بالای تولید این حامل انرژی می‌ تواند سرعت تحول در صنعت فولاد اروپا را کاهش دهد.

از نگاه PwC، صرف تغییر فناوری تولید به‌ تنهایی برای حفظ جایگاه اقتصادی فولادسازی اولیه کافی نیست و شرایط تأمین انرژی و مواد اولیه نیز نقش تعيين کننده ای در آینده این صنعت خواهد داشت.

قراضه؛ برنده احتمالی تغییرات بازار فولاد اروپا

یکی از پیامدهای احتمالی این تحولات، افزایش اهمیت قراضه فولادی در زنجیره تولید فولاد است. استفاده از قراضه در کوره‌های قوس الکتریکی می‌تواند جایگاه این فناوری را در بازار اروپا تقویت کند و سهم فولاد تولید شده از مواد بازیافتی را افزایش دهد.

این روند برای بازار قراضه اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا با رشد ظرفیت‌های مبتنی بر کوره قوس الکتریکی، تقاضا برای جمع‌آوری، تفکیک، فرآوری و تأمین قراضه با کیفیت مناسب نیز افزایش خواهد یافت.

به این ترتیب، صنعت بازیافت فلزات می‌تواند به یکی از بخش‌های مهم زنجیره تأمین فولاد اروپا تبدیل شود؛ به‌ویژه در شرایطی که تولیدکنندگان به دنبال کاهش شدت انتشار کربن و کنترل هزینه‌های تولید هستند.

حرکت تقاضا به سمت فولادهای تخصصی

تغییرات مورد انتظار تنها به روش تولید محدود نمی‌شود. بر اساس این مطالعه، ساختار تقاضای بازار نیز می‌تواند دستخوش تحول شود و خریداران اروپایی بیش از گذشته به سمت محصولات فولادی تخصصی و دارای ارزش افزوده بالاتر حرکت کنند.

در چنین شرایطی، رقابت صرفاً بر سر حجم تولید نخواهد بود و کیفیت، مشخصات فنی، میزان انتشار کربن و قابلیت پاسخگویی به نیاز صنایع پایین‌دستی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

این تغییر می‌تواند فرصت‌هایی تازه برای واحدهای نورد، فرآوری، تکمیل و تولید محصولات فولادی ویژه ایجاد کند و در مقابل، تولیدکنندگان فولاد اولیه با هزینه تمام‌شده بالا را با فشار بیشتری مواجه سازد.

آینده فولاد اروپا به سیاست انرژی و سرمایه‌گذاری وابسته است

آینده فولادسازی اروپا تا حد زیادی به تصمیمات دولت‌ها و سیاست‌گذاران این منطقه وابسته خواهد بود. فراهم کردن انرژی با قیمت رقابتی، توسعه زیرساخت هیدروژن، حمایت از سرمایه‌گذاری‌های فناورانه و ایجاد شرایط مناسب برای تولید کم‌کربن، از عواملی هستند که می‌توانند بر سرعت این تغییرات اثر بگذارند.

در صورت تداوم قیمت بالای انرژی و نبود زیرساخت کافی برای فناوری‌های جدید، بخشی از ظرفیت فولادسازی اولیه اروپا ممکن است در سال‌های آینده از نظر اقتصادی توجیه خود را از دست بدهد.

تأثیر تحولات اروپا بر بازار جهانی فولاد

تغییر ساختار تولید فولاد در اروپا می‌تواند فراتر از مرزهای این قاره اثرگذار باشد. کاهش تولید فولاد اولیه در برخی کشورهای اروپایی، افزایش استفاده از قراضه و تمرکز بیشتر بر محصولات با ارزش افزوده، می‌تواند الگوی تجارت مواد اولیه و محصولات فولادی را در بازار جهانی تغییر دهد.

از سوی دیگر، افزایش تقاضا برای قراضه ممکن است اهمیت بازار این ماده اولیه را بیشتر کند و رقابت میان فولادسازان برای دسترسی به قراضه باکیفیت را افزایش دهد.

در مجموع، گزارش PwC تصویری از صنعتی ارائه می‌کند که در آن کاهش هزینه تولید، دسترسی به انرژی، فناوری کم‌کربن و تأمین قراضه به عناصر اصلی رقابت تبدیل خواهند شد. اگر این روند مطابق پیش‌بینی‌ها ادامه پیدا کند، تا سال ۲۰۴۰ بخشی از مزیت سنتی فولادسازی اولیه اروپا جای خود را به مدل‌هایی خواهد داد که بر بازیافت، بهره‌ وری انرژی و تولید محصولات تخصصی استوار هستند.