عصر جدید فلز سرخ؛ تقاضا برای مس به 42 میلیون تن می‌ رسد

برآوردهای تازه مؤسسه (S&P Global) نشان می‌ دهد که هم افزایی هوش مصنوعی، صنایع دفاعی و خودکارسازی صنعتی، تقاضای جهانی برای مس را وارد مدار بی‌ سابقه‌ ای کرده است. تحلیلگران پیش‌ بینی می‌ کنند که تا سال ۲۰۴۰، نیاز سالانه جهان به این فلز کلیدی با رشدی ۵۰ درصدی به ۴۲ میلیون تن برسد.

این در حالی است که سرعت توسعه زیرساخت‌های استخراج، تناسب چندانی با آهنگ رشد مصرف ندارد و احتمال بروز کسری سالانه بیش از ۱۰ میلیون تن در بازار جهانی قوت گرفته است.

 هوش مصنوعی؛ پیشران غیرمنتظره در مصرف مس

تا همین چند سال قبل، سهم مراکز داده و هوش مصنوعی در مدل‌ سازی تقاضای مس بسیار ناچیز بود؛ اما اکنون این بخش در کنار تحولات صنعت رباتیک، به یکی از اصلی‌ ترین محرک‌های بازار تبدیل شده است. مدیران این مؤسسه تأکید دارند که حتی پیش از اوج گیری فناوری‌ های نوین، بازار مس به دلیل فرسایش ذخایر موجود، به سمت محدودیت عرضه حرکت می‌کرد.

 ربات‌های انسان‌ نما؛ بلعنده منابع معدنی

نقش ربات‌ ها در تغییر ساختار بازار بسیار پررنگ است. محاسبات نشان می‌ دهد در صورت تحقق سناریوی فعال‌ سازی یک میلیارد ربات انسان‌ نما در دو دهه آینده، این فناوری به‌ تنهایی سالانه ۱.۶ میلیون تن مس مصرف خواهد کرد؛ رقمی که معادل ۶ درصد از کل مصرف فعلی مس در جهان است.

سقف تولید در سال ۲۰۳۰؛ زنگ خطری برای بازار

مطالعات صورت گرفته نشان می‌ دهد که ظرفیت تولید جهانی مس احتمالاً در سال ۲۰۳۰ به قله ۳۳ میلیون تنی خود می‌ رسد. از آن پس، به دلیل چالش‌ های زیرساختی، عوامل زیر مانع از افزایش تولید می‌ شوند:

• کاهش عیار کانسنگ: افت کیفیت ذخایر معدنی بهره‌ برداری‌ شده.
• پیچیدگی‌ های اداری: سخت‌ تر شدن فرآیند دریافت مجوزهای زیست‌ محیطی و قانونی.
• چالش‌های مالی: سنگین شدن هزینه‌ های اجرایی و مشکلات تأمین سرمایه برای پروژه‌ های جدید معدنی.

حتی با در نظر گرفتن افزایش تولید مس از منابع بازیافتی (مس ثانویه) که انتظار می‌رود به ۱۰ میلیون تن در سال برسد، باز هم شکاف میان عرضه و تقاضا باقی خواهد ماند.

آینده بازار: قیمت‌ های بالاتر و آسیب‌ پذیری زنجیره تأمین

کارشناسان هشدار می‌ دهند که تمرکز جغرافیایی معادن و طولانی بودن زمان به بهره‌ برداری رسیدن پروژه های جدید، زنجیره تأمین جهانی را در برابر شوک‌ ها بسیار شکننده کرده است. بر همین اساس، تثبیت قیمت‌ ها در سطوح بالاتر برای بازه‌های بلندمدت دور از انتظار نیست؛ روندی که می‌ تواند استراتژی‌ های سرمایه گذاری در زنجیره ارزش فلزات حیاتی را دستخوش دگرگونی‌ های ساختاری کند.